Van werkende code naar programmaontwerp · oefening
De kosten van informele dictionaryvormen
Een
good = {
"prompt": "Two plus two?",
"answer": "4",
"points": 1,
}
missing_answer = {
"prompt": "Three plus three?",
"points": 1,
}
wrong_points = {
"prompt": "Four plus four?",
"answer": "8",
"points": -5,
}
De dictionaries zijn geldige Python-waarden. Alleen de eerste is volgens de behoeften van ons programma een geldige quizvraag.
Dat verschil is belangrijk:
Python valideert de syntaxis van een dictionary.
Je programma moet de betekenis en de verwachte vorm valideren.
Maak records via één functie
Een aanmaakfunctie kan een betrouwbare vorm vastleggen:
def make_question(prompt, answer, points):
return {
"prompt": prompt,
"answer": answer,
"points": points,
}
De
Python-basis I introduceerde raise als de manier waarop een functie meldt dat ze geen normaal resultaat kan opleveren. Hier gebruikt de aanmaakfunctie hetzelfde hulpmiddel om de regels voor een geldige vraag te bewaken:
if not prompt.strip():
raise ValueError("A question needs a prompt")
Na .strip() wordt een lege vraagtekst de lege "". Je leerde in Python-basis I dat een lege string falsy is, dus maakt not de afwijzingsvoorwaarde waar.
Dit verbetert het ontwerp met behoud van bekende dictionaries. Elk deel van het programma kan vraagrecords ontvangen met dezelfde sleutels en gevalideerde waarden.
In plaats van vraagdictionaries met de hand te schrijven, maakt een programma elke vraag met make_question(prompt, answer, points). De functie gooit ValueError op bij een lege vraagtekst en geeft anders een dictionary met die drie sleutels terug. Wat verbetert make_question?
Dit is op zichzelf een nuttig ontwerp. Eén functie geeft het programma nu een consistente manier om vraagrecords te maken.
Opdracht
Maak make_question af.
Wijs een lege vraagtekst, een leeg antwoord en punten onder 1 af door een prompt, answer en points die de aanroeper heeft meegegeven.